جنگ چهره زنانه ندارد
سلام دخترکم امشب که دارم برات مینویسم آینده ای بسیار مبهم جلوی رومه به تو فکر میکنم به تو دختر دهه ۹۰ ی و آرزو میکنم دنیاتون خیلی رنگی تر از دنیای من و هم نسل های من و نسل های قبلی باشه و از گوشه کنار دنیاتون صدای خنده نشت کنه عصر صدای موشک ها ترسوندت. اولش ولی درحال پردازش بودی انگار ولی بعد فهمیدی همه چیز جدیه، جنگ، موشک، بمب شدید گریه میکردی. میدونی برا چی گریه میکردی؟ میگفتی : « من از مامان جون درست معذرت خواهی نکردم.» مامان بیرون بود و ما نگرانش بودیم می بینی ستیا اولین چیزی ک ب ذهنت و قطعا به ذهن خیلی های دیگه میاد اینکه چیکار بهتر بود تو این دنیای فانی انجام بدن و ندادن. چکار ساده ای از دستشون برمیامده ک ...



